Taal en muziek zijn constanten in zijn leven. In het begin van de jaren ‘90 was hij de samensteller van het programma ‘Update’ bij Studio Brussel. Nadien ging hij aan de slag als muziekjournalist voor het weekblad Humo. Verkaste vervolgens naar de krant HLN. Druk, druk, druk, een leven vol deadlines. De ratrace van het journalistenbestaan heeft hij reeds enkele jaren achter zich gelaten. Hij trok zich terug op een berg in Burg-Reuland, de Belgische Oostkantons, samen met zijn partner Jana en hond Boef. Van Duracell konijn naar eremiet bij wijze van spreken. In 2012 was zijn debuutroman ‘De dag dat we Andy zijn arm afzaagden’ klaar. Het volgende jaar volgde ‘Natte dozen’ een gemene ophefmakende roman die wekenlang in de TOP 10 stond. Ondertussen rolde zijn 13de boek van de pers. Sedert enkele jaren schrijft hij ook een pittige column in de zaterdagbijlage Zeno van De Morgen. De stijl van Marnix Peeters is rechttoe, rechtaan, ongefilterd, parler-vrai. Wat porren en poken. Met een schrijftalent dat de werkelijkheid tot de verbeelding en de verbeelding tot de werkelijkheid dwingt.
– Op een berg in de Oostkantons gaan wonen met een verleden als rockjournalist. Heb je talent voor ascese?
Nu wel, absoluut. Ja, die twee contrasteren: oorverdovende concerten versus de rust en stilte van de natuur.
– Far from the madding crowd.
Ik denk dat ik de eerste 40 jaar van mijn leven zo bruin gebakken heb dat ik aan een rustiger leven toe was. Het is misschien best te omschrijven als een omgekeerde midlife crisis. Ik ben als prille twintiger bij Humo terechtgekomen. Mede dank zij Frank Vander Linden die voelde dat er iets aan het broeien was in de muziekwereld. De grunge en de hele scène te beginnen met Nirvana. Humo had eigenlijk niemand die daar mee weg kon. Ik schreef toen voor een gratis muziekblad. Frank kreeg mij zo in de gaten en liet mij een paar testen doen. Die waren net goed genoeg. Guy Mortier heeft mij als kneusje en minst getalenteerde redactielid toch een kans gegeven. Nood breekt wet, moet het toen geweest zijn. Ineens was ik een volwaardig redactielid. Dat waren eigenaardige topjaren. De bomen groeiden nog tot in de hemel in de muziekindustrie. Ik heb er een kleine tien jaar de tijd van mijn leven gehad. Ik zat bijna constant in het buitenland en leefde een rock & roll schaduwbestaan. Het was een jongensdroom die uitkwam. Van mijn zestien jaar was ik een enorme Humo-fan. Ik kocht op woensdag de Humo met mijn spaarcentjes en wat stiekem geld.
– Stiekem geld?
Ik kreeg wel wat zakgeld maar en af en toe heb ik ook wel 20 Fr. ontvreemd uit mijn moeders portemonnee, meen ik mij te herinneren.
– Grote namen kunnen interviewen?
Te beginnen met Nirvana, Led Zeppelin, Morrissey… alle grote groepen Pearl Jam, Metallica, Pixies… Op mijn 18de ben ik anderhalf jaar naar Amerika getrokken, op de vlucht voor de Kempen, en had daar heel goed Engels geleerd. Dat was een enorme meevaller, speelde in mijn voordeel. Opeens zat ik in New York met James Hetfield van Metallica hamburgers te eten. Dat was ongelooflijk, maar ook van een intensiteit die ik maar een kleine tien jaar heb volgehouden om, tot grote afschuw van mijn mederedacteurs, naar HLN te vertrekken. Ik heb er dan nog eens tien intense journalistieke jaren aangebreid. Toen ben ik langzaam gaan switchen en heb een huis gevonden in de Oostkantons waar de rust overheerst. Eerst trok ik er in de weekends naartoe, nadien ben ik er definitief gaan wonen.
– Je bent een no nonsense man: glossy, glamour, design.. Daar liggen niet jouw prioriteiten.
Basic is meer dan genoeg voor mij. De rest is ballast. Een soort van onthechting en ik vind dat heel comfortabel. Een van de waardevolle aspecten van mijn leven is vrijheid. Ik heb bewust geen kinderen omwille van die vrijheid.
– Geen luxe, terugplooien op de essentie. Een partner vinden die daarin meegaat is niet evident!
Amai, een wonder! Ik heb Jana ontmoet op een feestje in Antwerpen. Zij was een carrièrevrouw in de media en leidde een blits leven vol glamour. Op dat moment een stadsjuffer die op hoge hakken liep en mooi gemanicuurde lange nagels had. Ze reed met een BMW coupé. Intuïtief zou je denken: een relatie tussen die twee heeft geen enkele kans op slagen. Ik had haar uitgenodigd voor een weekend in de Oostkantons. Ze kwam langs maar was eerst langs de AS Adventure gepasseerd voor een gepaste outfit en arriveerde met potsierlijke moonboots met pels erop. In de Oostkantons zei iedereen: “Kijk daar!”. Het was toen net een van de koudste winters -20 graden. Ze was ontdaan. Het was zo koud dat het huis echt begon te kraken. We hadden ons gebarricadeerd in mijn piepklein keukentje. Het was ook een schitterende manier om elkaar als prille geliefden te leren kennen. Ze heeft snel de bocht genomen en is na een jaar gestopt met haar job. Is mij helemaal gevolgd en is nu de gelukkigste vrije vrouw van West-Europa.
– Een van de bekende oneliners van de Franse chansonnier George Brassens was: “Wie de woorden bezit, bezit de hele wereld.”
Spreken vind ik waardevol. Mensen die zich verdekt opstellen, waarom leef je dan? Spreek je uit. Help anderen met je ideeën.
– Je hebt wel een aversie van woke! In een van je columns trok je nogal hard van leer.
Bedoel je deze: “Iedereen heeft commentaar op alles en nog wat. We worden kommaneukers. Op de duur krijg je een mosselmaatschappij. Is er niemand die nog durft zeggen: et alors? Dé quote van de Franse president Mitterand. Iedereen heeft het gewicht van een keizer en de kracht van een kuikentje.”
– Het wordt toxisch!
Wat mij het ergste daarin troebleert. We hebben een democratisch bestel en ik leg mij neer bij wat de meerderheid beslist. Maar je hebt iemand nodig om aan te spreken. Leiders die verkozen zijn en die je verantwoording kunt vragen voor hun beslissingen. Over banale dingen wordt oeverloos geëmmerd, terwijl ze om zaken die er toe doen de lippen stijf op elkaar houden.
-In uw branche worden tegenwoordig sensitivity readers ingeschakeld.
Dat haalt het bloed van onder mijn nagels. Krankzinnig toch? Het is bijna zo erg als boekverbranding! Blijf er met uw fikken af! Het is onnuttig en oninteressant. Zo kweekt men een generatie van jongeren die tegen niets meer bestand is.
– Artistieke vrijheid staat voorop, je mag provoceren en voor controverse zorgen.
Absoluut. Iemand maakte mij attent op het feit dat hij een plaat van Patti Smih besteld had en dat er een nummer op geschrapt is ‘Rock&Roll Niger’. In plaats van 11 nummers staan er nu 10 op. Ik weet dat Patti Smith geen vragende party kan zijn. Zij heeft dat nummer altijd goed geduid. Waar zijn we bezig!!! Het gaat een enorme verarming zijn voor het zwarte culturele erfgoed. Met al die termen te verbieden gaat de research, de wereld verschralen. Ik vraag mij af: wie beslist dat? Welke schaduwregering is daarvoor verantwoordelijk? Het is te gek voor woorden. Nog zoiets crazy: Sneeuwwitje wordt gekleurd. De acteurs die de zeven dwergen moeten spelen zijn in staking gegaan omdat hun stereotypering wél werd behouden!
– Uw boeken zijn vrij wrang en choquerend. Niet meteen vrouwvriendelijk. Is dat allemaal pose? In je column in De Morgen ben je een man die met warmte over zijn levensgezellin praat, haar zelfs op een piëdestal zet.
Er is een tweespalt. Privé ben ik een huisman, zorgend. Jana ergert er zich soms aan. Als schrijver: personages mogen alles. Heerlijk toch? Daarvoor hebben we van de Schepper de verbeelding gekregen. Trouwens ik ben het niet helemaal eens me die vrouwonvriendelijkheid: mijn vrouwelijke personages worden misschien wel vernederd door andere personages maar zijn vaak wel de sterkste van de hoop.
– Op tv moet alles kort en snappy zijn zoals in ‘De tafel van 4’ met host en moderator Gert Verhulst. Je noemt het een rommelpraatshow!
Absoluut. Totaal onvoorbereid. Ik vind het stuitend! Het hakt in mijn ziel van journalist. Ik ga één nuance aanbrengen: ze slagen er altijd in om de juiste gasten te hebben. Iets wat ik op de VRT enorm mis. Mia Doornaert wordt tot vervelens toe opgevoerd. Ze hebben op dat vlak een totale metaalmoeheid. Er bestaat een zwarte lijst van mensen die niet meer mogen komen en die lijst wordt alsmaar langer. Saaiheid troef. Ik volg vaak de debatten op de Nederlandse tv. Wat een weelde, welbespraakt, to the point. Die hebben politici die elkaar nog in de ogen kijken en op een beleefde manier communiceren. Ze kunnen om met de uitvergroting, de megafoons die iedereen hanteert via sociale media.
– Er staan al dertien titels op jouw actief. Eerstdaags rolt er een nieuw werk van de pers.
Niet van mij, maar van mijn vriendin Jana Elza Wuyts
‘Liefhebben kan je leren’ met in de hoofdrol onze hond Boef. Mijn recentste boek verscheen in september vorig jaar: ‘Komt een priester bij Beëlzebub’.
– Van schrijven word je net meteen rijk. Je vertikt het om je hand op te steken voor subsidies.
Dan zie ik mijn moeder voor mij die zegt: “Ben je niet verlegen!”. In mijn jeugd werd er ingepompt: zie dat je niet aan de dop geraakt. Dat was een schrikbeeld. Ik heb in mijn leven nog niets aangenomen van de overheid. Nog geen dag op de ziekenkas gestaan. Schrijvers die tienduizenden euro’s kassen voor een boek. Als je al je ledematen nog hebt en gezond verstand, dan begrijp ik niet waarom je je hand moet ophouden voor gemeenschapsgeld.
– Politici ritselen er anders lustig op los!
België staat er om bekend: sjacheren, tussen de lijntjes kleuren. Dat is zo spijtig. Bijvoorbeeld de topman van het ACV die ook een achterpoortje vond. Ik heb de filosofie, ben je niet gelukkig in je job, zoek dan een andere. Wij hebben het potentieel om een modelmaatschappij te zijn, maar verkloten het keer op keer. In de zorgsector zijn er ellenlange wachtlijsten in de jeugdzorg. Een schande. Zolang die wantoestanden bestaan moet je als individu je best doen om dat op te lossen en moet je streven om sommige mensen te culpabiliseren die zich verrijken op de kap van de samenleving. Al die loze praatjes: “Ik had het niet gemerkt!”. Komaan zeg. Wees dan eerlijk. Ga door de modder en geef toe: “ik heb de boel belazerd”.
_Tekst: Viviane Redant
